स्वतःचं स्वप्न पूर्ण करण्यासाठी धडपडणाऱ्या तरुणाला घरच्या जबाबदाऱ्यांची जाणीव असते, तेव्हा त्याचा संघर्ष केवळ करिअरपुरता राहत नाही. अशा वेळी योग्य माणसांची साथ मिळणं किती महत्त्वाचं असतं, याची जाणीव करून देणारा ‘Aadi Anant’ हा चित्रपट आहे. अशोक सराफ आणि संकर्षण कऱ्हाडे यांच्या प्रमुख भूमिका असलेल्या या चित्रपटात आजोबा आणि नातवाच्या नात्याला केंद्रस्थानी ठेवून तरुणाईची स्वप्नं, कुटुंबातील भावनिक गुंतवणूक आणि एकमेकांसाठी उभं राहण्याची वृत्ती यांचा वेध घेतला आहे. कथा, पटकथा आणि संवाद संकर्षण कऱ्हाडे यांचे असून महेश लिमये यांनी दिग्दर्शन केलं आहे. विशेष म्हणजे, चित्रपटाच्या कथेला संकर्षण यांच्या स्वतःच्या आजी-आजोबांसोबतच्या अनुभवांची पार्श्वभूमी आहे.
आदित्यला मनोरंजनविश्वात स्वतःचं करिअर घडवायचं आहे. मात्र, स्वप्नांच्या मागे धावताना घर, कुटुंब आणि स्वतःच्या माणसांप्रती असलेल्या जबाबदाऱ्यांकडेही त्याला लक्ष द्यावं लागतं. या परिस्थितीत अनंत भालेराव यांच्यासोबतचं त्याचं नातं कथेला भावनिक आधार देतं. दोन पिढ्यांच्या विचारांमध्ये अंतर असलं, तरी एकमेकांना समजून घेण्याची तयारी असेल तर ते अंतर कमी होऊ शकतं, हा विचार चित्रपटातून समोर येतो. इथे आजोबा केवळ सल्ले देणारी व्यक्ती राहत नाहीत, तर नातवाच्या आयुष्यातील निर्णय आणि भावनिक चढ-उतारांमध्ये महत्त्वाची भूमिका बजावतात.
अनंत भालेराव यांच्या व्यक्तिरेखेतून ज्येष्ठ माणसांच्या आयुष्यातील एक वेगळा पैलू समोर येतो. वयाच्या एका टप्प्यावर पोहोचल्यानंतर माणसाला प्रत्येक वेळी मदतीचीच गरज असते असं नाही; तर आपलं अस्तित्व कोणाच्या तरी आयुष्यात महत्त्वाचं आहे, ही भावना अधिक मोलाची ठरते. अशोक सराफ यांनी ही व्यक्तिरेखा साकारताना तिच्यातील अनुभव, मिश्कीलपणा आणि भावनिक बाजू यांचा योग्य समतोल राखला आहे. त्यांच्या अभिनयातील सहजता ही या भूमिकेची मोठी जमेची बाजू आहे. व्यक्तिरेखेला मोठ्या संवादांची किंवा नाट्यमय हालचालींची गरज न भासता ती आपल्या स्वभावातूनच लक्षात राहते. अशोक सराफ यांची पडद्यावरील उपस्थिती चित्रपटाला एक वेगळी विश्वासार्हता देते.
आदित्यच्या भूमिकेत संकर्षण कऱ्हाडे याने तरुण कलाकाराचा आत्मविश्वास, स्वतःला सिद्ध करण्याची धडपड आणि वैयक्तिक आयुष्यातील संभ्रम यांची सांगड घातली आहे. लेखन आणि अभिनय या दोन्ही जबाबदाऱ्या सांभाळताना त्याने व्यक्तिरेखेशी जोडलेला भावनिक धागा टिकवून ठेवला आहे. त्याच्या या प्रवासात योगेश शिरसाट यांनी साकारलेला जवळचा मित्रही महत्त्वाचा ठरतो. आदित्य अडचणीत असताना त्याच्या पाठीशी उभं राहणारा, वेळप्रसंगी मदतीला धावून येणारा आणि त्याच्या स्वप्नांच्या प्रवासात विश्वासू साथीदाराची भूमिका निभावणारा मित्र योगेश यांनी सहजतेने साकारला आहे. प्रत्येक माणसाच्या आयुष्यात कुटुंबाबाहेरही अशी एखादी व्यक्ती असते, जिच्यावर तो मनापासून विसंबून राहू शकतो; या व्यक्तिरेखेतून त्याचं महत्त्व अधोरेखित होतं.
सखी गोखले हिने गायत्रीच्या व्यक्तिरेखेला योग्य साथ दिली आहे. कथानकातील भावनिक समीकरणांमध्ये तिची भूमिका महत्त्वाची ठरते. कविता लाड यांची भूमिका तुलनेने मर्यादित असली, तरी त्यांच्या अभिनयातील ठामपणा लक्ष वेधून घेतो. वैदेही परशुरामी हिची भूमिका काही मोजक्याच प्रसंगांपुरती असली, तरी तिचं पात्र लक्षात राहतं. विशेषतः आदित्यच्या करिअरला कलाटणी देणाऱ्या टप्प्यावर तिच्यासोबतचा प्रसंग कथानकाच्या दृष्टीने महत्त्वाचा ठरतो.
दिग्दर्शक म्हणून महेश लिमये यांनी चित्रपटाच्या भावविश्वाला दृश्यात्मक आकार देण्याचा प्रयत्न केला आहे. व्यक्तिरेखांमधील संबंध आणि त्यांच्या आजूबाजूचं वातावरण यांना त्यांनी योग्य महत्त्व दिलं आहे. छायांकनातील बारकावे, दृश्यांची रचना आणि विशेषतः घराच्या अवकाशाचा केलेला वापर चित्रपटाच्या वातावरणात भर घालतो. वेशभूषा आणि कलादिग्दर्शनही कथेला साजेसं आहे. चित्रपटाच्या संगीताची बाजू अविनाश-विश्वजीत यांनी सांभाळली असून पार्श्वसंगीत भावनिक प्रसंगांना पूरक ठरतं. गुरू ठाकूर यांचं गीतलेखन आणि राहुल देशपांडे, शिवम सिंह यांचे स्वर चित्रपटाच्या संगीताला वेगळी ओळख देतात. राहुल देशपांडे यांच्या आवाजातील ‘करुणेचा नितळ झरा’ हे भक्तिगीत विशेष लक्षात राहतं.
मात्र, या सगळ्या जमेच्या बाजू असूनही पटकथेच्या बांधणीत अधिक नेमकेपणा अपेक्षित होता. काही प्रसंगांचा परिणाम अधिक प्रभावी होऊ शकला असता. व्यक्तिरेखांमधील भावनिक संबंध चांगले उभे राहत असले, तरी त्या भावनांना संवादांची प्रत्येक वेळी तितकीच भक्कम साथ मिळत नाही. काही संवाद अधिक सहज आणि प्रसंगाला धरून असते, तर चित्रपटाचा प्रभाव आणखी वाढला असता. कथानकाचा वेगही काही ठिकाणी मंदावतो. त्यामुळे भावनिक आशय असूनही प्रेक्षकांची गुंतवणूक काही प्रसंगांत कमी होण्याची शक्यता आहे.
चित्रपटाची खरी ताकद त्याच्या विषयात आहे. आजच्या धावपळीच्या जगण्यात करिअर, पैसा आणि स्वतःची ओळख निर्माण करण्याच्या प्रयत्नांत माणसं अनेकदा एकमेकांसाठी वेळ काढणं विसरतात. अशा वेळी आपल्या माणसांची साथ केवळ भावनिक आधार देत नाही, तर कठीण प्रसंगांना सामोरं जाण्याची ताकदही देते. ‘आदि अनंत’ याच नात्यांची जाणीव करून देतो. काही लेखनविषयक मर्यादा असूनही अशोक सराफ यांचा अभिनय, संकर्षण कऱ्हाडेची व्यक्तिरेखा आणि महेश लिमये यांची दृश्यात्मक मांडणी यामुळे हा चित्रपट पाहण्यासारखा ठरतो. विशेषतः कौटुंबिक नात्यांवर आधारित, संयत भावनिक आशय असलेले चित्रपट आवडणाऱ्या प्रेक्षकांना तो भावू शकतो.
सिनेमा : आदि अनंत (Aadi Anant)
निर्माते : कुमार मंगत पाठक, मुरली छटवानी, समीर हंपी, महेश लिमये, अनिकेत मराठे
दिग्दर्शक : महेश लिमये
कलाकार : अशोक सराफ, संकर्षण कऱ्हाडे, सखी गोखले, कविता लाड
कथा, पटकथा आणि संवाद संकर्षण कऱ्हाडे
छायांकन : महेश लिमये, तन्मय वनमाळी
दर्जा : ⭐⭐⭐⭐☆ (4/5)